وقتی چشمت به جسمم می افتد که ذهنت روحم را از یاد برده باشد, وقتی روحت را از یاد برده باشد
آنوقت بسته به زیبایی و زشتی شکلم می مانی یا می روی
و من آنقدر از رفتنت خوشحال می شوم که از ماندنت نه
...

به دیوانگی ام می خندمو دست خودم نیست, که این دیوانگی تقصیر من نیست, نه اینکه کار توست دست تو هم نیست
که گر پر دردمو پر آه, که گر وامانده از راه, که گر عر می زنم بیگاه, تقصیر من نیست, نه اینکه کار توست دست تو
هم نیست
مثل شب که تاریک است و تقصیر خودش نیست, مثل گل که با خار است و...
مثل قصه که پر غصه است, مثل غصه که می خندی به آن ولی دست خودت نیست
مثل مرگ , مثل مرگ که جان می گیردو می میری و دست خودت نیست , دست خودش نیست

با آدمها نمی شود خاطرات مشترک ساخت, چون نه می شود آنها را خط خطی کرد و نه می شود دور انداخت
با آدمها نمی شود خاطرات مشترک ساخت, چون اختیار به بی ارادگی تو بر خودشان دارند, چون مشترکات دیگر
دارند , چون هایو هوی و صدا دارند
با آدمها نمی شود خاطرات مشترک ساخت, چون نیستند کنارت برای دیدن و بوسیدن و گریستن

با آدمها نه که نشود, نباید خاطرات مشترک ساخت

پیشترها از شنیدن عاشقانه ها می ترسیدم که مبادا گرفتار شوم و امروز مدام در پی گرفتاریم...به خیالم خلاصم می کند از غصه ها و خستگی ها

تو نیستی اما گاهی خیالت , عاشقانه می خواند
...تو نیستی و من گرفتار گریه ام